Een kraanvogel hangt schuin in de lucht, alsof hij halverwege bedacht heeft dat zwaartekracht toch meer een suggestie dan een verplichting is.
Met grote, beheerste slagen corrigeert hij zijn koers.
Hij proeft de lucht, voelt elke stroming langs zijn vleugels glijden en checkt ondertussen subtiel waar zijn partner uithangt, samen uit, samen thuis.
Beneden glijdt het landschap voorbij als een landingsbaan in slow motion.
Hij scant de omgeving, geen onverwachte takken, geen bemoeizuchtige kraaien, geen gekke windvlaag die roet in het eten kan gooien.
Kust veilig. Missie voortzetten.
Daar gaat hij dan.
Vleugels iets wijder, flaps open.
Snelheid eruit.
Poten naar beneden, klaar om dienst te doen als landingsgestel.
Nog één laatste correctie, een elegante rembeweging en met een bijna professionele nonchalance raakt hij de grond.
Touchdown.
Alsof het allemaal geen enkele moeite kostte. Maar laten we eerlijk zijn, dit was luchtacrobatiek van het hoogste niveau, met een vleugje stijl.
