Ik dacht dat ik droomde…
Drie grote zilverreigers bewogen langzaam door het ondiepe water, op zoek naar iets eetbaars. Alles om hen heen leek gehuld in een zachte waas. Het beeld was bijna onwerkelijk, alsof ik ergens tussen slapen en
Blog
De kunst van het wachten.
De voederplaats was volledig leeggegeten.Met goed gevulde kroppen zaten vier gieren keurig naast elkaar op een rij.Het tafereel deed onmiskenbaar denken aan een scène uit “Jungle Book”.Je verwachtte elk moment dat de voorste zijn kop
Een dag in het koninkrijk van de gieren.
Tijdens onze reis naar de Ebrodelta in Spanje dit voorjaar besloten mijn broer Rudy en ik één dag vrij te maken voor een bijzondere uitstap naar de bergen in de omgeving. Het zou een lange
De man die naar nachtegalen luisterde.
Het verhaal speelt zich af ergens in de jaren tachtig van vorige eeuw, in een tijd waarin nachten nog echt donker waren en een cassetterecorder het summum van draagbare technologie betekende.Zodra de lente aarzelend haar
Tussen regen, kou en dassensporen.
Eindelijk zijn we nog eens in de Argonne. De lente is al ver gevorderd, al lijkt het weer dat zelf nog niet helemaal begrepen te hebben.De temperaturen blijven koppig achter en de regen hangt haast
Paul, de vis en een iets te ambitieuze jacht.
Afgelopen week leek wel in het teken te staan van de zeearend. Alsof het toeval er plezier in had om mij telkens weer naar deze indrukwekkende soort te leiden. Voorafgaand aan dat eerste kleine avontuur
Geduld, doorzetting en dan magie.
Het is 3u30. De wekker snijdt dwars door de stilte van de nacht, zo een moment waarop je je even afvraagt of dit wel een goed idee is. Buiten slaapt alles nog. Binnen woedt een
De Ebro Delta in Spanje , een rust- en voederplaats voor trekvogels.
Al meer dan veertig jaar stond de Ebrodelta op mijn verlanglijst. Een plek waar land en water elkaar ontmoeten, en waar trekvogels even halt houden op hun lange reizen. In maart was het eindelijk zover.
Spiegeltje, spiegeltje, in het meer.
Aan de rand van den Donk stond een scholekster, rank en statig, rustend op één poot alsof hij wacht hield over het meer. De vogel boog zijn kop naar beneden en keek dromerig naar de
Mevrouw wilde eend.
In jouw ogen gloeit iets dat me telkens weer stil krijgt. Alsof er een kleine zon in verscholen zit, warm, eigenwijs en vol leven. Je bent niet degene die als eerste alle aandacht naar zich
