De schoonheid vereeuwigen, met camera en hart. Het juiste moment vastleggen, genieten van elke stap.
Een kraanvogel hangt schuin in de lucht, alsof hij halverwege bedacht heeft dat zwaartekracht toch meer een suggestie dan een verplichting is.Met grote, beheerste slagen corrigeert hij zijn koers.Hij proeft de lucht, voelt elke stroming
Rond mijn twaalfde kreeg ik van mijn grote broer Rudy een klein natuurboekje.Zo eentje met vergeelde bladzijden en foto’s die net magisch genoeg waren om je wereld groter te maken dan je achtertuin.Op een van
Het zijn dan wel wilde dieren… maar eerlijk, diep vanbinnen zijn het gewoon geboren artiesten.Echte podiumbeesten.Het leek alsof ze waterdruppels stonden te jongleren, alsof ze stiekem les hadden gevolgd aan het “Koninklijk Conservatorium voor Zeehonden
Daar troonde hij dan in alle glorie:de slechtvalk, comfortabel geparkeerd op de kop van de draak.Strategisch gekozen, moet gezegd want vanuit die positie kon de draak moeilijk vuur spuwen zonder zichzelf een permanent “pletsuuft” te
Een kader in een kader, zo probeer ik de wereld te vatten. Maar de natuur laat zich niet temmen. Ze weigert elke vorm van opsluiting en verandert, soms haast onmerkbaar, elke dag opnieuw. Ze groeit
Herfstkleuren en kerkhoven, een combinatie die zelden haar mysterieuze aantrekkingskracht verliest.In de Argonne is de keuze overweldigend: overal stille rustplaatsen, elk met zijn eigen karakter en charme. Sommige liggen verscholen tussen oude bomen, waar het
De zon zakt langzaam achter de bomen en dooft de dag met een laatste gouden gloed. Boven het meer drijven wolkenslierten in tinten van blauw en grijs, terwijl de hemel zich vult met zachte overgangen
De zomer heeft afscheid genomen.Nog één keer heft de zonnebloem trots haar hoofd op, zoekend naar de laatste stralen van de zon die zachtjes wegzakt aan de horizon. De bladeren kleuren goud, koper en rood,
In Frankrijk heb ik een bijzondere gewoonte, zodra ik in de buurt van water ben, speur ik naar de beverrat of zoals de Fransen hem noemen, “le ragondin”. Het klinkt misschien niet direct als een
Die ochtend ademde iets bijzonders.Tussen de nevelslierten hing een zachte stilte, alsof de wereld even haar adem inhield. Mijn gedachten dreven mee op dat stille ritme, mijmeringen die vervaagden in het licht van de opkomende
