Spiegeltje, spiegeltje, in het meer.

Aan de rand van den Donk stond een scholekster, rank en statig, rustend op één poot alsof hij wacht hield over het meer.

De vogel boog zijn kop naar beneden en keek dromerig naar de bewegende weerspiegeling die vanuit het rimpelende water verscheen.

Met een mengeling van nieuwsgierigheid en een vleugje trots sprak hij zachtjes:
“Spiegeltje, spiegeltje in het rimpelende water zo klaar,
vertel mij eens eerlijk en waar…
wie is de mooiste van het hele land hier en daar?”

Het water antwoordde niet met woorden. Het rimpelde alleen verder, alsof het geheimen kende die het liever met de wind deelde dan met wie dan ook.

De scholekster wachtte…

Toen landde er vlak naast hem een bergeend die nieuwsgierig naar het tafereel keek.
“Waar wacht jij eigenlijk op?” kwaakte ze.
“Op een antwoord,” zei de scholekster trots. “Ik heb het water gevraagd wie de mooiste van het land is.”

Toen het water bleef zwijgen, schudde de eend haar kop.
“Vriend,” zei ze, “wie de hele dag vraagt wie de mooiste is, vergeet soms te genieten van de wereld om zich heen.”

De scholekster keek naar het meer, het riet en de lucht boven het water.
“Daar zit wat in”,zei hij.
Je schoonheid is geen spiegel van jezelf, het is een weerspiegeling van hoe je de wereld ziet.

Al was hij er nog steeds vrij zeker van dat zijn snavel ook best indrukwekkend was…