Een dag in het koninkrijk van de gieren.
Tijdens onze reis naar de Ebrodelta in Spanje dit voorjaar besloten mijn broer Rudy en ik één dag vrij te maken voor een bijzondere uitstap naar de bergen in de omgeving. Het zou een lange
De man die naar nachtegalen luisterde.
Het verhaal speelt zich af ergens in de jaren tachtig van vorige eeuw, in een tijd waarin nachten nog echt donker waren en een cassetterecorder het summum van draagbare technologie betekende.Zodra de lente aarzelend haar
Paul, de vis en een iets te ambitieuze jacht.
Afgelopen week leek wel in het teken te staan van de zeearend. Alsof het toeval er plezier in had om mij telkens weer naar deze indrukwekkende soort te leiden. Voorafgaand aan dat eerste kleine avontuur
Geduld, doorzetting en dan magie.
Het is 3u30. De wekker snijdt dwars door de stilte van de nacht, zo een moment waarop je je even afvraagt of dit wel een goed idee is. Buiten slaapt alles nog. Binnen woedt een
De Ebro Delta in Spanje , een rust- en voederplaats voor trekvogels.
Al meer dan veertig jaar stond de Ebrodelta op mijn verlanglijst. Een plek waar land en water elkaar ontmoeten, en waar trekvogels even halt houden op hun lange reizen. In maart was het eindelijk zover.
Spiegeltje, spiegeltje, in het meer.
Aan de rand van den Donk stond een scholekster, rank en statig, rustend op één poot alsof hij wacht hield over het meer. De vogel boog zijn kop naar beneden en keek dromerig naar de
Een penseelstreek van zonlicht in de Argonne.
Rond mijn twaalfde kreeg ik van mijn grote broer Rudy een klein natuurboekje.Zo eentje met vergeelde bladzijden en foto’s die net magisch genoeg waren om je wereld groter te maken dan je achtertuin.Op een van
De grote zeehondenrevue.
Het zijn dan wel wilde dieren… maar eerlijk, diep vanbinnen zijn het gewoon geboren artiesten.Echte podiumbeesten.Het leek alsof ze waterdruppels stonden te jongleren, alsof ze stiekem les hadden gevolgd aan het “Koninklijk Conservatorium voor Zeehonden
Een kader voor de wereld maar niet voor de natuur.
Een kader in een kader, zo probeer ik de wereld te vatten. Maar de natuur laat zich niet temmen. Ze weigert elke vorm van opsluiting en verandert, soms haast onmerkbaar, elke dag opnieuw. Ze groeit
De kunst van het loslaten.
De zon zakt langzaam achter de bomen en dooft de dag met een laatste gouden gloed. Boven het meer drijven wolkenslierten in tinten van blauw en grijs, terwijl de hemel zich vult met zachte overgangen
