Spiegeltje, spiegeltje, in het meer.
Aan de rand van den Donk stond een scholekster, rank en statig, rustend op één poot alsof hij wacht hield over het meer. De vogel boog zijn kop naar beneden en keek dromerig naar de
Verstilling in de nevel.
Die ochtend ademde iets bijzonders.Tussen de nevelslierten hing een zachte stilte, alsof de wereld even haar adem inhield. Mijn gedachten dreven mee op dat stille ritme, mijmeringen die vervaagden in het licht van de opkomende
Het schoonste pad van den Donk.
De eerste zonnestralen priemen behoedzaam door het bladerdak, alsof ze hun weg op de tast zoeken.Een warme gloed glijdt over het bos en wekt het langzaam tot leven.De herfst is aan het werk, een stille
