In jouw ogen gloeit iets dat me telkens weer stil krijgt.
Alsof er een kleine zon in verscholen zit, warm, eigenwijs en vol leven.
Je bent niet degene die als eerste alle aandacht naar zich toe trekt.
Die rol is vaak voor hem, met zijn opvallende verschijning en grote gebaren.
Jij beweegt rustiger door de wereld, bijna onopvallend.
Tot je je gekwaak laat horen.
Dan is er geen twijfel meer mogelijk.
Dan snijdt jouw geluid helder door alles heen en weet iedereen: hier ben jij.
Met je bruine en donkerbruine pluimen ga je moeiteloos op in je omgeving.
Je lijkt gemaakt om niet op te vallen, om te verdwijnen in het riet en het zachte licht van de avond.
En toch, juist in dat zachte, bijna aarzelende licht zie ik haar het helderst.
Daar staat ze, zonder opsmuk en zonder applaus.
En ze is prachtig.
Misschien wel op haar allermooist.
Want wie echt kijkt, weet, schoonheid hoeft niet te schreeuwen om gehoord te worden.
Ze zit niet in de spotlights, maar in de stilte ertussen.
In de manier waarop ze blijft staan wanneer de wind draait.
In hoe ze draagt en verdraagt en wie ze is.
( Elke gelijkenis met bestaande personen is berust op louter toeval 😉)
Een typisch vrouwtje!!! Tof dat je deze ook eens in the spotlight plaatst!!!!