Een dag in het koninkrijk van de gieren.
Tijdens onze reis naar de Ebrodelta in Spanje dit voorjaar besloten mijn broer Rudy en ik één dag vrij te maken voor een bijzondere uitstap naar de bergen in de omgeving. Het zou een lange
De man die naar nachtegalen luisterde.
Het verhaal speelt zich af ergens in de jaren tachtig van vorige eeuw, in een tijd waarin nachten nog echt donker waren en een cassetterecorder het summum van draagbare technologie betekende.Zodra de lente aarzelend haar
Paul, de vis en een iets te ambitieuze jacht.
Afgelopen week leek wel in het teken te staan van de zeearend. Alsof het toeval er plezier in had om mij telkens weer naar deze indrukwekkende soort te leiden. Voorafgaand aan dat eerste kleine avontuur
Geduld, doorzetting en dan magie.
Het is 3u30. De wekker snijdt dwars door de stilte van de nacht, zo een moment waarop je je even afvraagt of dit wel een goed idee is. Buiten slaapt alles nog. Binnen woedt een
De Ebro Delta in Spanje , een rust- en voederplaats voor trekvogels.
Al meer dan veertig jaar stond de Ebrodelta op mijn verlanglijst. Een plek waar land en water elkaar ontmoeten, en waar trekvogels even halt houden op hun lange reizen. In maart was het eindelijk zover.
Spiegeltje, spiegeltje, in het meer.
Aan de rand van den Donk stond een scholekster, rank en statig, rustend op één poot alsof hij wacht hield over het meer. De vogel boog zijn kop naar beneden en keek dromerig naar de
De landing van een luchtacrobaat.
Een kraanvogel hangt schuin in de lucht, alsof hij halverwege bedacht heeft dat zwaartekracht toch meer een suggestie dan een verplichting is.Met grote, beheerste slagen corrigeert hij zijn koers.Hij proeft de lucht, voelt elke stroming
De slechtvalk en de draak. Een Gents hoogstandje.
Daar troonde hij dan in alle glorie:de slechtvalk, comfortabel geparkeerd op de kop van de draak.Strategisch gekozen, moet gezegd want vanuit die positie kon de draak moeilijk vuur spuwen zonder zichzelf een permanent “pletsuuft” te
Waar bladeren vallen en namen vervagen.
Herfstkleuren en kerkhoven, een combinatie die zelden haar mysterieuze aantrekkingskracht verliest.In de Argonne is de keuze overweldigend: overal stille rustplaatsen, elk met zijn eigen karakter en charme. Sommige liggen verscholen tussen oude bomen, waar het
Dans van de dageraad.
In hun dans ontwaakt de liefde zacht,een kostbaar geschenk,zo puur en onverwacht. Met gebaren vol toewijding,teder en klein,weven zij gouden draden tot één helende lijn. Hun beweging stroomt,zo sierlijk, zo klaar,ze vinden elkaar als een
