Een dag in het koninkrijk van de gieren.

Tijdens onze reis naar de Ebrodelta in Spanje dit voorjaar besloten mijn broer Rudy en ik één dag vrij te maken voor een bijzondere uitstap naar de bergen in de omgeving.

Het zou een lange dag worden, want hoewel de bestemming hemelsbreed niet zo ver lag, moesten we een grote omweg maken.

Dwars door de bergen rijden was geen optie.

 

Nog voor het eerste daglicht ging de wekker af.

Terwijl de wereld langzaam ontwaakte, reden wij langs de oevers van de Ebro.

Een dichte ochtendmist hing als een sluier over het landschap en gaf de omgeving iets mysterieus.

 

Onderweg trokken allerlei landschappen aan ons voorbij: vruchtbare vlaktes, kronkelende rivierarmen en later steeds ruigere heuvels.

 

Langzaam wonnen we hoogte en af en toe werden we beloond met indrukwekkende vergezichten.

 

Toch was er weinig tijd om te stoppen.

We hadden namelijk een afspraak op een vast uur met de organisator van een gierenvoederplaats.

 

In een klein dorpje aangekomen verzamelden we aan een doe-het-zelfzaak, het afgesproken ontmoetingspunt.

Stilaan groeide de groep.

Enkele Spaanse gezinnen met kinderen sloten zich bij ons aan.

Zodra iedereen aanwezig was, vertrokken we in colonne over een smal bergpad dat ons steeds dieper de bergen in leidde.

 

Na een lange klim bereikten we een parkeerplaats.

Van daaruit gingen we te voet verder.

Niet veel later kwamen we aan bij een observatiehut.

De organisatrice herinnerde ons er meteen aan hoe belangrijk stilte was.

Elke onnodige beweging of geluid kon de gieren verstoren.

 

Alles bleek tot in de puntjes georganiseerd. We namen plaats in een ruimte met open ramen die uitzicht boden op de vlakte beneden.

Omdat ik vooraf een speciale fotografenplaats had gereserveerd, mochten Rudy en ik plaatsnemen aan een open venster dat was afgeschermd met een camouflagenet. Nogmaals werd ons op het hart gedrukt om absoluut stil te blijven.

 

Terwijl wij gespannen afwachtten, verscheen de eigenaar van het domein met een kruiwagen.

Daarin stond een ton gevuld met slachtafval. Langzaam reed hij de open vlakte onder ons op.

Nauwelijks had hij de inhoud uitgestort of de eerste gieren verschenen al aan de hemel.

Wat er vervolgens gebeurde, tart elke beschrijving.

 

Van alle kanten doken gieren op.

Eerst enkele tientallen, daarna honderden. In een indrukwekkende draaikolk van vleugels stortten ze zich op het voedsel.

De eigenaar gooide zijn kruiwagen opzij en maakte zich snel uit de voeten.

Niet voor niets droeg hij een helm.

De kracht en de snelheid waarmee de vogels neerstreken waren ronduit indrukwekkend.

 

Voor mij als fotograaf was het bijna onmogelijk om te beslissen waar ik mijn aandacht op moest richten.

Overal speelde zich iets af.

Gieren die landden, ruzieden om voedsel, hun enorme vleugels spreidden of elkaar wegduwden.

Mijn camera draaide op volle toeren, maar tegelijk probeerde ik ook gewoon te genieten van het spektakel.

 

Toen uiteindelijk alles was opgegeten, keerde de rust langzaam terug.

Sommige gieren gingen wat verderop zitten uitrusten.

Andere namen een bad in een nabijgelegen vijver.

Enkele vogels kozen zelfs een boom op slechts enkele meters afstand van ons als rustplaats.

Ik moet toegeven dat ik me enigszins overdonderd voelde.

Wat we daar hadden gezien, was zo intens en indrukwekkend dat het moeilijk was om alles meteen te verwerken.

Toch overheerste vooral een gevoel van dankbaarheid.

Dankbaar dat we dit spektakel van zo dichtbij hadden mogen meemaken en dat ik er bovendien prachtige beelden aan had overgehouden.

 

Op deze locatie blijkt het trouwens ook mogelijk om te overnachten. Er zijn verblijven met een terras dat uitkijkt over de vallei en waar je de gieren vanop de eerste rij kunt observeren.

 

Een idee om zeker in gedachten te houden voor een volgend bezoek.