Paul, de vis en een iets te ambitieuze jacht.
Afgelopen week leek wel in het teken te staan van de zeearend. Alsof het toeval er plezier in had om mij telkens weer naar deze indrukwekkende soort te leiden. Voorafgaand aan dat eerste kleine avontuur
Geduld, doorzetting en dan magie.
Het is 3u30. De wekker snijdt dwars door de stilte van de nacht, zo een moment waarop je je even afvraagt of dit wel een goed idee is. Buiten slaapt alles nog. Binnen woedt een
De landing van een luchtacrobaat.
Een kraanvogel hangt schuin in de lucht, alsof hij halverwege bedacht heeft dat zwaartekracht toch meer een suggestie dan een verplichting is.Met grote, beheerste slagen corrigeert hij zijn koers.Hij proeft de lucht, voelt elke stroming
Dans van de dageraad.
In hun dans ontwaakt de liefde zacht,een kostbaar geschenk,zo puur en onverwacht. Met gebaren vol toewijding,teder en klein,weven zij gouden draden tot één helende lijn. Hun beweging stroomt,zo sierlijk, zo klaar,ze vinden elkaar als een
De schoonheid van een vleugelritueel.
Aan de rand van het Donkmeer, waar het water stil glinsterde en de oever bijna volledig werd opgeslokt door groen, stond een kleine zilverreiger. Tussen de bladeren brak het zonlicht in zachte vlekken door, als
De visarend met tijd en boterhammen.
Iets meer dan een week geleden sijpelden de eerste geruchten binnen: de majestueuze visarend was opnieuw gezien rond de Donk in Berlare. Door omstandigheden kon ik toen niet meteen vertrekken, maar gisterenavond kreeg ik eindelijk
Mode op het water.
Daar dreef hij dan: de kuifeend, zelfverklaard topmodel van de vijver. Met zijn glanzende zwarte kuif die fier krulde alsof hij rechtstreeks uit een kapsalon was gewaggeld. “Ligt mijn kuif goed?” vroeg hij aan zijn
De blauwe reiger.
Daar stond je, aan de waterkant. Je ogen priemend naar het rimpelende water, zoekend naar die ene beweging.Elk spiertje in je lichaam gespannen,elk zintuig scherpgesteld.Als een boog die op het punt staat los te laten,
De laatste ode aan de teunisbloem
Terwijl de wereld nog sliep en de nevels als sluiers over de velden lagen ging ik deze ochtend nog eens met de fiets op pad in de Damvallei. Op een bepaald moment kwam ik een
De prima ballerina van de natuur.
Terwijl ik met mijn fiets over een brugje reed nabij de ingang van het natuurgebied Bourgoyen-Ossemeersen, viel mijn oog op een grote zilverreiger iets verderop in de sloot. Ik plaatste mijn fiets aan de kant,
