De kunst van het wachten.

De voederplaats was volledig leeggegeten.
Met goed gevulde kroppen zaten vier gieren keurig naast elkaar op een rij.
Het tafereel deed onmiskenbaar denken aan een scène uit “Jungle Book”.
Je verwachtte elk moment dat de voorste zijn kop langzaam zou draaien en droog zou vragen:

“Wat zullen we doen?”

De tweede geeuwde uitgebreid, knipperde loom met zijn ogen en antwoordde:

“Ach… ik weet het niet. Wat zullen we doen?”

De middag hing zwaar boven de bergen. Geen spoor van haast.
Alleen vier scherpe blikken die de horizon afspeurden, alsof ze wachtten tot iemand eindelijk met een briljant idee zou komen.

Na een lange stilte schraapte de eerste plechtig zijn keel.

“Ik heb een plan.”

Meteen richtten de andere drie hun aandacht op hem.

“Vertel.”

Hij liet een dramatische stilte vallen.

“We wachten.”

“Waarop?”

“Dat zien we vanzelf.”

De drie anderen knikten instemmend.
Dat was zonder twijfel een uitstekend plan.
Niemand hoefde er tenslotte iets voor te doen.

“Drukke dag,” mompelde de tweede.

“Uitputtend,” beaamde de derde, terwijl hij loom van de ene poot op de andere overstapte.
Dat gold meteen als zijn dagelijkse portie lichaamsbeweging.

Na opnieuw een lange stilte verbrak de vierde de rust.

“Zullen we een rondje vliegen?”

De eerste keek hem verbaasd aan.

“Waarom?”

“Geen idee.”

Nog een korte stilte.

“We zitten hier eigenlijk best goed.”

“Dat vind ik ook.”

Unaniem besloten.

En dus bleven de vier gieren zitten, roerloos als standbeelden, wachtend op… tja, op wat eigenlijk?
Maar daar zouden ze zich later wel druk om maken…