Een dag in het koninkrijk van de gieren.
Tijdens onze reis naar de Ebrodelta in Spanje dit voorjaar besloten mijn broer Rudy en ik één dag vrij te maken voor een bijzondere uitstap naar de bergen in de omgeving. Het zou een lange
De man die naar nachtegalen luisterde.
Het verhaal speelt zich af ergens in de jaren tachtig van vorige eeuw, in een tijd waarin nachten nog echt donker waren en een cassetterecorder het summum van draagbare technologie betekende.Zodra de lente aarzelend haar
Tussen regen, kou en dassensporen.
Eindelijk zijn we nog eens in de Argonne. De lente is al ver gevorderd, al lijkt het weer dat zelf nog niet helemaal begrepen te hebben.De temperaturen blijven koppig achter en de regen hangt haast
De Ebro Delta in Spanje , een rust- en voederplaats voor trekvogels.
Al meer dan veertig jaar stond de Ebrodelta op mijn verlanglijst. Een plek waar land en water elkaar ontmoeten, en waar trekvogels even halt houden op hun lange reizen. In maart was het eindelijk zover.
De landing van een luchtacrobaat.
Een kraanvogel hangt schuin in de lucht, alsof hij halverwege bedacht heeft dat zwaartekracht toch meer een suggestie dan een verplichting is.Met grote, beheerste slagen corrigeert hij zijn koers.Hij proeft de lucht, voelt elke stroming
Een kader voor de wereld maar niet voor de natuur.
Een kader in een kader, zo probeer ik de wereld te vatten. Maar de natuur laat zich niet temmen. Ze weigert elke vorm van opsluiting en verandert, soms haast onmerkbaar, elke dag opnieuw. Ze groeit
Wanneer de zon zakt en de dassen ontwaken.
Een warme lenteavond in mei, te warm voor de tijd van het jaar, lokt mij naar de dassenburcht in het bos, in de buurt van mijn woning.De muggen in de Franse Ardennen zijn berucht, ze
De betoverende wereld van de kraanvogels: tussen migratie en overwintering.
Tot een paar jaar geleden had ik nauwelijks een kraanvogel gezien of gehoord. Slechts één keer, diep in de Ardennen, trok een groepje van een twintigtal vogels toevallig voorbij. Ik hoorde al van ver hun
Zwerven in de oude bossen van de Argonne
Op een nazomerse dag dwaal ik door de oude bossen van de Argonne. De paden die zich hier slingeren, smal of breed, uitgesleten of bijna verdwenen, zijn stille getuigen van jarenlang menselijk gebruik. Eeuwenlang trokken
Het pad tussen regen en licht.
Ik stond stil en genoot van het moment. De regen viel zacht, als een gordijn van zilveren draden die de wereld omhulden. Voor me lag het licht, achter me de regenboog die het donker met
