Je verschijnt aan de horizon.
Is het een kreet, een begroeting of trompetgeschal?
Een geluid dat ik intussen zo goed herken. Het klinkt vertrouwd, bijna als een welkom. Alsof ik even thuiskom bij jullie, bij de groep.
Toch zal ik altijd een vreemdeling blijven.
Een buitenstaander die toekijkt en probeert te begrijpen maar nooit helemaal zal doorgronden wat jullie bezielt.
Ik vang slechts flarden op van jullie wereld.
Een glimp, een roep, een zucht.
En toch is dat genoeg om te genieten.
Om stil te worden en me neer te leggen bij het feit dat sommige geheimen nu eenmaal niet voor mij bestemd zijn.
Soms maak ik mezelf wijs dat ik jullie al een beetje ken.
Dat ik jullie gewoontes herken, jullie routes kan voorspellen en iets begrijp van wat jullie elkaar te vertellen hebben.
Maar misschien doet het er helemaal niet toe.
Ik ben hier.
Bij jullie.
Midden in de natuur, op een plek waar ik me thuis voel.
Wat had ik graag even met jullie meegevlogen.
Hoog boven het landschap, gedragen door de wind, zonder grenzen of bestemmingen. Maar ik ben nu eenmaal een mens, gebonden aan de grond en aan mijn beperkingen.
Misschien, heel misschien, in een volgend leven.
Dan vlieg ik met jullie mee.
Van het hoge noorden tot de uitgestrekte vlaktes van Extremadura.
Van zomer naar winter en weer terug.
Zonder camera, zonder verrekijker, zonder verlangen om iets vast te leggen.
Gewoon één van jullie…
