Er zijn van die avonden waarop de natuur nog even een laatste voorstelling opvoert, net voor de nacht het doek laat vallen.
De kale takken tekenen grillige silhouetten tegen de diepblauwe lucht.
Tussen de boomtoppen drijft een wolk, wonderlijk gevormd als een ruimteschip, dat heel even lijkt neer te strijken en de boom zachtjes te kussen.
Aan de horizon gloeit nog een smalle strook oranje, een laatste herinnering aan de zon die intussen achter de einder is verdwenen.
De avond koelt af.
Een vleugje kilte vermengt zich met de typische geur van herfst.
Dan klinkt vanuit de verte een roep.
Eerst aarzelend, nauwelijks hoorbaar maar al snel steeds luider.
Een blik omhoog volstaat.
Daar verschijnt een sierlijke V aan de hemel. Kraanvogels, onderweg naar hun vertrouwde slaapplaats, trekken over het landschap en vullen de avond met hun karakteristieke geroep.
In de weilanden speelt zich ondertussen een ander schouwspel af.
Geruisloos glijdt een bleke schim over het gras.
Een kerkuil, op jacht in de schemering, laat zich slechts heel even zien.
Het blauwe uurtje loopt stilaan op zijn einde. De laatste kleuren vervagen, de nacht neemt het landschap langzaam in bezit.
Boven ons verschijnen de eerste sterren.
Eén voor één beginnen ze te fonkelen aan het firmament.
En dan besef je hoe bijzonder zo’n moment eigenlijk is.
Geen grootse gebeurtenissen, geen spektakel.
Alleen een samenspel van licht, kleur, geluid en leven.
Maar soms is dat meer dan genoeg om een avond voor altijd op je netvlies te bewaren.
