De schoonheid vereeuwigen, met camera en hart. Het juiste moment vastleggen, genieten van elke stap.
Er zijn van die avonden waarop de natuur nog even een laatste voorstelling opvoert, net voor de nacht het doek laat vallen. De kale takken tekenen grillige silhouetten tegen de diepblauwe lucht.Tussen de boomtoppen drijft
Eindelijk zijn we nog eens in de Argonne. De lente is al ver gevorderd, al lijkt het weer dat zelf nog niet helemaal begrepen te hebben.De temperaturen blijven koppig achter en de regen hangt haast
Rond mijn twaalfde kreeg ik van mijn grote broer Rudy een klein natuurboekje.Zo eentje met vergeelde bladzijden en foto’s die net magisch genoeg waren om je wereld groter te maken dan je achtertuin.Op een van
Een kader in een kader, zo probeer ik de wereld te vatten. Maar de natuur laat zich niet temmen. Ze weigert elke vorm van opsluiting en verandert, soms haast onmerkbaar, elke dag opnieuw. Ze groeit
Herfstkleuren en kerkhoven, een combinatie die zelden haar mysterieuze aantrekkingskracht verliest.In de Argonne is de keuze overweldigend: overal stille rustplaatsen, elk met zijn eigen karakter en charme. Sommige liggen verscholen tussen oude bomen, waar het
In Frankrijk heb ik een bijzondere gewoonte, zodra ik in de buurt van water ben, speur ik naar de beverrat of zoals de Fransen hem noemen, “le ragondin”. Het klinkt misschien niet direct als een
Ergens diep in het bos, langs een landweg, ligt een plek, die regelmatig bezaaid is met maïskorrels om everzwijnen te lokken. Of dat verantwoord is, laat ik in het midden. Wat wel zeker is, die
Op een nazomerse dag dwaal ik door de oude bossen van de Argonne. De paden die zich hier slingeren, smal of breed, uitgesleten of bijna verdwenen, zijn stille getuigen van jarenlang menselijk gebruik. Eeuwenlang trokken
