Geduld, doorzetting en dan magie.

Het is 3u30.

De wekker snijdt dwars door de stilte van de nacht, zo een moment waarop je je even afvraagt of dit wel een goed idee is. Buiten slaapt alles nog. Binnen woedt een korte strijd, blijf ik liggen of ga ik ervoor? Tien minuten later is de knoop doorgehakt. Om 3u45 sta ik recht.

De eerste passen zijn stroef, zoals altijd op dit uur. Maar eens ik bezig ben, komt de (diesel)motor langzaam op gang. Gedachten dwalen al af naar wat de dag misschien zal brengen,dat kleine vonkje nieuwsgierigheid dat sterker is dan de vermoeidheid.

Om 4u45 vertrek ik in Destelbergen, langs de Schelde. Het is nog pikkedonker. Af en toe doorbreekt een luide zang van een Cetti’s zanger de stilte, alsof hij als enige al volledig wakker is. Hier en daar kruist een vroege pendelaar mijn pad maar verder is het vooral rust. Die diepe, bijna tastbare rust.

Aan de Ringvaart glijdt een binnenschip voorbij. De schipper zet af en toe een felle lamp aan om zijn weg te vinden. Je kan er alleen maar respect voor hebben, ‘s nachts varen terwijl de wereld slaapt.

In Wetteren Ten Ede, bij natuurgebied De Ham, duikt plots een groepje damherten op. Ze staan er rustig bij, alsof ze hier al jaren thuishoren. Het is zo een onverwacht moment dat je even doet stilstaan.

Om 5u40 bereik ik de kerk van Wetteren. Tijd voor het volgende hoofdstuk van de tocht. Verrekijker in de aanslag, fototoestel klaar, nu begint het echte werk. De eerste zonnestralen glijden over het landschap en geven alles een zachte gloed. Ik fiets de Kalkense Meersen in, omringd door stilte en ochtendlicht. Hier en daar schieten reeën weg en de eerste vroege vogels laten zich horen.

Het doel van vandaag is duidelijk, de visarend vastleggen. Rond Nieuwdonk fiets ik richting Kleine Donk, waar hij gisteren nog jagend werd gezien. Maar zoals zo vaak, de ideale plek bestaat niet. Pal tegenlicht. En aan de andere kant? Een rij statige villa’s die elke andere hoek blokkeren.

Dan maar even niets forceren. Ik laat de zon mijn gezicht verwarmen, al doet de noordoostenwind het koud aanvoelen. Ik verken nog wat verder, langs de eendenkooi maar echt bijzondere waarnemingen blijven uit.

Uiteindelijk kies ik een strategische plek, een bankje aan de Nieuwdonk, met zicht in alle richtingen. Ik nestel me, geniet van de zon en leg me er stilaan bij neer dat het vandaag misschien niet gaat gebeuren.

Tot plots, uit mijn ooghoek, beweging. Boven de richting van brasserie Chérie verschijnt een grote bruine vogel. Verrekijker omhoog… en mijn hart slaat een slag over. Geen visarend, maar iets nog indrukwekkenders, een zeearend.

Alles gaat plots razendsnel. Eerst enkele foto’s maar meteen besef ik, ik moet dichterbij. Camera weg, op de fiets en volle sprint richting de brasserie. Mijn hartslag schiet de hoogte in maar het loont. Ik geraak dichter en dan gebeurt het, de zeearend komt mijn richting uit.

Wat volgt is pure magie. Ik kan hem perfect vastleggen. De machtige vogel wordt ondertussen belaagd door alles wat vleugels heeft en slaat af en toe fel terug naar zijn belagers. Tien minuten lang speelt zich een spectaculair schouwspel af in de lucht en dan, even plots als hij verscheen, verdwijnt hij richting Zele.

Ik blijf achter, lichtjes buiten adem. Niet van de inspanning alleen maar van wat ik net heb meegemaakt. Op een bankje kom ik tot rust en laat alles bezinken. Dit is waarom je doorgaat. Waarom je opstaat midden in de nacht. Doorzettingsvermogen, geduld… en een beetje geluk.

Want uiteindelijk draait het daar ook om, klaar zijn op het juiste moment. Rustig blijven, de juiste instellingen kiezen, beslissingen nemen in een fractie van een seconde.

En dan, eens thuis, begint het werk pas echt. Foto’s selecteren, eventueel bewerken, woorden zoeken voor wat eigenlijk moeilijk te vatten is. Maar het voelt nooit als moeten.

Dit is geen verplichting, geen deadline.

Dit is vrijheid.

Gewoon doen wat ik graag doe : kijken, vastleggen en genieten.