Na al die jaren rond het Damvalleimeer te fietsen, denk ik soms dat ik het meer nu toch wel van alle kanten gezien moet hebben.
Elke bocht, elk rietveld, elke boom langs het water lijkt vertrouwd.
En toch slaagt het meer er telkens opnieuw in mij te verrassen.
Ook deze morgen weer.
De laatste tijd fiets ik minder rond op zoek naar een foto.
Steeds vaker kies ik gewoon een plek uit waarvan ik denk dat er iets kan gebeuren.
Ik zet me neer, leg de camera klaar en wacht.
Niet omdat ik weet wat ik zal zien maar juist omdat ik dat niet weet.
Misschien word ik met de jaren wat rustiger. Misschien heb ik simpelweg geleerd dat je in de natuur niet altijd zelf op zoek hoeft te gaan.
Soms volstaat het om ergens te gaan zitten en de natuur naar jou toe te laten komen.
En vreemd genoeg gebeurt er dan vaak veel meer dan wanneer je voortdurend onderweg bent.
Een vogel die plots opduikt.
Een beweging tussen het riet.
Een verandering van licht.
Kleine dingen die je gemakkelijk mist wanneer je alweer onderweg bent naar het volgende beeld.
Het heeft iets rustgevends, zeker in een wereld waarin alles steeds sneller lijkt te moeten gaan.
Even nergens naartoe.
Geen haast, geen volgende bestemming. Gewoon zitten, kijken en wachten.
Misschien neem ik daar, nu ik ouder word, ook steeds meer de tijd voor.
Om niet alleen te kijken naar wat er gebeurt maar het ook werkelijk te beleven.
Om even helemaal in het moment te zijn.
En misschien verandert daardoor ook mijn blik.
Want hoe langer ik naar dezelfde plek kijk, hoe minder vanzelfsprekend ze wordt.
Deze morgen deden nevel en zon opnieuw hun eigen ding.
Licht en nevels schoven over het water en maakten van het Damvalleimeer even een kleine speeltuin voor een natuurfotograaf.
En toen kwam er nog een groep Canadese ganzen voorbijgedreven.
Alsof het meer zelf nog even een penseelstreek aan het herfstdecor wilde toevoegen.
Wow wow wow.