Ik deed mijn ogen dicht en plots was ik ergens anders.
Aan de oever van een meer, waar de wereld nog sliep en de ochtend haar eerste geheimen prijsgaf.
De zon klom langzaam boven de horizon en stuurde haar stralen tussen het bladerdak door.
Het licht danste op het water, terwijl nevels als doorzichtige sluiers over het meer trokken.
Boven mij strekte de lucht zich staalblauw uit.
Toen hoorde ik het vertrouwde geluid van een ijsvogel.
Even stelde ik me voor hoe dat kleine blauwe juweel als een flits door het beeld vloog, om daarna weer op te gaan in het mysterie van de ochtend.
De lucht voelde fris op mijn gezicht.
Zo’n heerlijke koelte die je wakker schudt en tegelijk tot rust brengt.
Ik ademde diep in en voelde hoe de stilte langzaam tot in mijn lijf en leden doordrong.
Alles leek zo echt.
Het licht, de nevel, het water… zelfs het geluid van de ijsvogel.
Maar was ik aan het dromen of zat ik daar werkelijk aan dat meer?
Nieuwsgierig deed ik mijn ogen open…
En toen begreep ik dat sommige dromen helemaal geen dromen hoeven te zijn.
