Afgelopen week leek wel in het teken te staan van de zeearend. Alsof het toeval er plezier in had om mij telkens weer naar deze indrukwekkende soort te leiden.
Voorafgaand aan dat eerste kleine avontuur aan de Nieuwdonk, was er nog een moment dat minstens even bijzonder was.
Dit keer samen met mijn broer Rudy, in de Blankaart in Diksmuide.
We hadden het al een tijd over dat broedende koppel, Paul en Betty. Twee majestueuze vogels die momenteel druk bezig zijn met het grootbrengen van hun jongen. Het werd hoog tijd dat we zelf eens gingen kijken.
Bij aankomst namen we eerst rustig de tijd om het gebied te verkennen. Wat meteen opviel, was hoe droog het er al bij lag. Grachten en poelen die normaal leven brengen in het landschap, lagen er nu stil en uitgedroogd bij. De aanhoudende noordoostenwind leek het alleen maar erger te maken. Het zijn van die dingen die je niet kan negeren… maar goed, ik besloot de dag toch vooral langs de zonnige kant te bekijken.
En die zonnige kant liet zich gelukkig ook zien. Hier en daar dook een steltloper op, groenpootruiter en steltkluut die elegant door het landschap stapten. In het riet klonk het levendige gezang van rietzanger en kleine karekiet. Het gebied ademde, ondanks alles, nog steeds leven.
Na een eenvoudige maar gesmaakte lunch, een boterham met kaas smaakt buiten altijd net dat beetje beter, trokken we naar de kijkhut. Van daaruit hadden we zicht op het nest van de zeearenden, in de verte en een eiland dat ze vaak gebruiken als tussenstop tijdens het jagen.
En toen gebeurde het.
Plots verscheen Paul. Hij kwam aangevlogen, krachtig en beheerst en nam plaats in een dode boom. Even later koos hij opnieuw het luchtruim, cirkelde boven het water en dook plots naar beneden. Raak. Hij had een vis te pakken maar al snel bleek dat die misschien net iets te ambitieus gekozen was.
Daar lag hij dan, midden in het water. Vleugels gespreid, even zoekend, alsof hij zich afvroeg: “En nu?” Hij draaide een paar keer rond, herpakte zich, en begon dan vastberaden richting het eiland te zwemmen.
Geen kleine afstand, toch een meter of dertig, veertig maar opgeven stond duidelijk niet in zijn woordenboek.
Eenmaal aangekomen begon hij meteen aan zijn buit.
Ondertussen zat Betty ergens verderop… te wachten. Je kon je bijna voorstellen wat er door haar hoofd ging: “Die Paul… die zal wel weer ergens blijven plakken zijn.”
Maar Paul had een ander probleem. Zijn verenpak was doorweekt. Vliegen was geen vanzelfsprekendheid meer. Toch slaagde hij erin om opnieuw op te stijgen en terug te keren naar zijn uitkijkpost, de dode boom.
Daar bleef hij een hele tijd zitten, zijn veren drogend in de wind, terwijl kraaien en meeuwen hem geen moment rust gunden.
Hij keerde uiteindelijk terug naar de plek waar zijn vis lag, om de maaltijd rustig af te werken.
En wij? Wij bleven achter met een warm, voldaan gevoel. Dankbaar dat we dit kleine, onverwachte verhaal van dichtbij mochten meemaken. Zo een moment dat je niet plant maar dat blijft hangen.
Speciale dank aan de West-Vlaamse collega-fotograaf, voor het fijne gezelschap en de gezellige babbel die de dag nog net dat beetje rijker maakten.
De foto’s die erbij horen, zijn eerlijk gezegd verre van perfect. Het felle tegenlicht en de trillende hitte boven het water maakten het bijna onmogelijk om scherpe beelden vast te leggen. Maar dit keer doet dat er eigenlijk niet zoveel toe. Ze zijn er niet om te schitteren maar om het verhaal een gezicht te geven en je mee te nemen naar dat moment.
Heel mooi en goed aflopend verhaal