Tussen riet en reflectie : ontmoeting met de beverrat.
In Frankrijk heb ik een bijzondere gewoonte, zodra ik in de buurt van water ben, speur ik naar de beverrat of zoals de Fransen hem noemen, “le ragondin”. Het klinkt misschien niet direct als een
Verstilling in de nevel.
Die ochtend ademde iets bijzonders.Tussen de nevelslierten hing een zachte stilte, alsof de wereld even haar adem inhield. Mijn gedachten dreven mee op dat stille ritme, mijmeringen die vervaagden in het licht van de opkomende
De beloning lonkt…
Hij werkt er al maanden aan, met een bijna bewonderenswaardige volharding, maar nu lijkt het erop dat de bever eindelijk zijn doel zal bereiken. De boom waar hij aan knaagt, is een reus: dik, stevig
Het pad van stilte en snuiten.
Ergens diep in het bos, langs een landweg, ligt een plek, die regelmatig bezaaid is met maïskorrels om everzwijnen te lokken. Of dat verantwoord is, laat ik in het midden. Wat wel zeker is, die
Het schoonste pad van den Donk.
De eerste zonnestralen priemen behoedzaam door het bladerdak, alsof ze hun weg op de tast zoeken.Een warme gloed glijdt over het bos en wekt het langzaam tot leven.De herfst is aan het werk, een stille
Wanneer de zon zakt en de dassen ontwaken.
Een warme lenteavond in mei, te warm voor de tijd van het jaar, lokt mij naar de dassenburcht in het bos, in de buurt van mijn woning.De muggen in de Franse Ardennen zijn berucht, ze
Dans van de dageraad.
In hun dans ontwaakt de liefde zacht,een kostbaar geschenk,zo puur en onverwacht. Met gebaren vol toewijding,teder en klein,weven zij gouden draden tot één helende lijn. Hun beweging stroomt,zo sierlijk, zo klaar,ze vinden elkaar als een
Schaduw, stilte en spel.
Uit de schaduw van het bos stapten ze tevoorschijn: de moeder en haar kalfjes. Voorzichtig, behoedzaam, alsof elke stap een geheim verraadde. Haar oren draaiden, haar ogen gleden onrustig over het veld. De kalfjes, enkele
De schoonheid van een vleugelritueel.
Aan de rand van het Donkmeer, waar het water stil glinsterde en de oever bijna volledig werd opgeslokt door groen, stond een kleine zilverreiger. Tussen de bladeren brak het zonlicht in zachte vlekken door, als
De avond dat de hemel vloeibaar goud schilderde.
Alsof de hemel die dag haar laatste penseelstreken had bewaard voor een grandioos slotakkoord. Boven Gent en Destelbergen ontvouwde zich gisterenavond een zonsondergang die met geen enkele andere te vergelijken viel. Het licht scheen niet
