Ik dacht dat ik droomde…
Drie grote zilverreigers bewogen langzaam door het ondiepe water, op zoek naar iets eetbaars. Alles om hen heen leek gehuld in een zachte waas. Het beeld was bijna onwerkelijk, alsof ik ergens tussen slapen en
Dans van de dageraad.
In hun dans ontwaakt de liefde zacht,een kostbaar geschenk,zo puur en onverwacht. Met gebaren vol toewijding,teder en klein,weven zij gouden draden tot één helende lijn. Hun beweging stroomt,zo sierlijk, zo klaar,ze vinden elkaar als een
De schoonheid van een vleugelritueel.
Aan de rand van het Donkmeer, waar het water stil glinsterde en de oever bijna volledig werd opgeslokt door groen, stond een kleine zilverreiger. Tussen de bladeren brak het zonlicht in zachte vlekken door, als
De prima ballerina van de natuur.
Terwijl ik met mijn fiets over een brugje reed nabij de ingang van het natuurgebied Bourgoyen-Ossemeersen, viel mijn oog op een grote zilverreiger iets verderop in de sloot. Ik plaatste mijn fiets aan de kant,
Elegante verbondenheid.
Zonder zorgen,zo licht en vrij.Niet denkend aan morgen,alleen jij en mij. Aanwezig in het nu,een moment zo puur.Dobberde je op het water,omringd door ontluikende natuur. In je ogen, een glinstering,helder en rond,zag ik de zon,die
A thing of beauty…
…is a joy forever. Deze uitdrukking bekt toch beter in het Engels, vind ik. Af en toe zal ik wel wat Engelse woorden verwerken in mijn blogberichten. Ik hou nu éénmaal van de Britse taal.
