![\"\"](\"https:\/\/koenraaddm.be\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/img_20260513_2006107994800862387756007-700x1024.jpeg\")
<\/figure>\n\n\n\n
Ik trek naar de burcht waar ik vroeger al zoveel onvergetelijke momenten beleefde. Daar zit ik dan, wachtend in de schemering, luisterend naar het bos.
Alleen een licht irritante vink doorbreekt de stilte met zijn eindeloze, monotone gefluit. Even charmant\u2026 maar na enkele uren begint het behoorlijk op de zenuwen te werken.<\/p>\n\n\n\n
Verder blijft het angstvallig stil aan de woonplaats van de dassen.
Geen geritsel, geen schaduw, geen zwart-witte snuit die voorzichtig verschijnt. Rond acht uur geef ik het op. Doorweekt en licht teleurgesteld keer ik terug naar huis, waar het haardvuur gelukkig wel op mij wacht.<\/p>\n\n\n\n
Morgen probeer ik opnieuw.<\/p>\n\n\n\n
De volgende avond is het eindelijk droger, maar de kou kruipt nu nog dieper onder mijn kleren.
Ik hou vol tot 20u50, maar opnieuw geven onze zwart-witte vrienden geen teken van leven.<\/p>\n\n\n\n
De ochtend nadien ligt het gras wit berijmd en flirt de temperatuur dicht met het vriespunt.<\/p>\n\n\n\n
Het lijkt alsof de natuur mijn geduld grondig op de proef wil stellen.<\/p>\n\n\n\n
Voor de derde poging besluit ik mijn joker in te zetten, mijn madam gaat mee.
En eerlijk, wachten is altijd aangenamer met twee.
Bovendien hadden we intussen waardevolle tips gekregen van ervaringsdeskundige broer Rudy vanuit het thuisfront.
Later vertrekken, langer blijven zitten en vooral, absolute stilte aan de burcht.
Gewapend met nieuwe moed trekken we opnieuw het bos in.
Het weer is zachter deze keer en rond acht uur nemen we onze vertrouwde plek weer in. Terwijl de avond langzaam donkerder kleurt, zien we een jagende havik voorbijscheren en klinkt in de verte het mysterieuze gezang van een wielewaal.<\/p>\n\n\n\n
Dan, net rond negen uur, gebeurt het eindelijk.<\/p>\n\n\n\n
Voorzichtig verschijnt een kleine kop aan \u00e9\u00e9n van de ingangen van de burcht. Rudy had dus gelijk. Maar dat verbaast me eigenlijk niet. Hij kent hun gewoontes door en door, na ontelbare uren observeren doorheen de jaren.<\/p>\n\n\n\n In zulke omstandigheden degelijke foto\u2019s maken blijft moeilijk. Maar ze vangen toch iets van de sfeer, de stilte van het bos, het wachten, de spanning van dat ene moment.<\/p>\n\n\n\n Eindelijk zijn we nog eens in de Argonne. De lente is al ver gevorderd, al lijkt het weer dat zelf nog niet helemaal begrepen te hebben.De temperaturen blijven koppig achter en de regen hangt haast
Alsof hij eerst even wil controleren of de kust veilig is.
De das komt langzaam naar buiten, snuffelt rond en begint zich uitgebreid te krabben, gevolgd door een enorme geeuw die zelfs op afstand nog vermoeid oogt.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/koenraaddm.be\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/dasblog026598890718755659205-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n
Daarna verdwijnt hij opnieuw via een andere ingang.
Enkele minuten later verschijnt ook het vrouwtje.
Rustig loopt ze rond de burcht, plukt een stukje mos mee en verdwijnt ermee het hol in.
Even later komt ze nog een laatste keer naar buiten, draait nog wat rond in het schemerduister en verdwijnt dan geruisloos links het donkere bos in.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/koenraaddm.be\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/dasblog014567005661567616452-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n
Wanneer we uiteindelijk terugwandelen, is het al half tien.
Moe, koud, maar vooral voldaan keren we terug naar het warme huis.<\/p>\n\n\n\n
En telkens opnieuw voelt het als een voorrecht om even deelgenoot te mogen zijn van het verborgen leven van deze volledig wilde dieren.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"